Eurocar.al - The best car rental in Albania 

Fatos Kongoli: Bolero në vilën e pleqve

Printo PDF
Vlerësimi i lexuesve: / 13
DobëtShkëlqyer 

Letërsi - Prozë

Fatos Kongoli“Ku të jetë?”, mendova dhe u ula në kanapenë e gjerë, përballë vatrës, pranë tryezës mbi të cilën ndodhej shishja e kamparit. “Kudo që të jetë, u përgjigja po vetë, me siguri jo në pishinë. Pishina është e zbrazur, nuk ka asnjë gjasë që ajo të kridhet në ujë me rroba banje, e unë ta pres jashtë me peshqir në dorë, e t’ia hedh në trup sa të dalë prej andej, dhe gishtat e mi, me komplisitetin e peshqirit, të prekin trupin e saj, e ndoshta, nisur nga cilësitë e duarve të mia, të më kërkojë t’i bëj masazhe. Por sot është një ditë e poshtër, ndodhem këtu për të rregulluar dhomat, për të larë dyshemetë, çarçafët e ndragur ose jo me spermë, që të dielën e ardhshme do të ndragen prapë.”
Rrjedhën e arsyetimit ma ndërpreu hapja e derës që nxirrte në verandë. Bashkë me erën, në sallon u fut Dirina. Kërceva përpjetë pa e mbajtur një klithmë: ishte bërë qull. Sikur të hidhej në pishinë me gjithë rroba, nuk do të lagej më shumë. “Më zuri kur po kthehesha nga bregu, tha, një rrebesh i vërtetë.” E kotë t’i shpjegoja përse e kisha ndërprerë punën. “Duhet të ndërrohesh, i thashë, kështu si je bërë rrezik të marrësh ndonjë të ftohur.” Ajo e quajti të drejtë sugjerimin tim. Me këtë rast m’u dha mundësia të futesha në dhomën e saj të vilës së plazhit, në katin përdhes, e vetmja ku s’më kishte kërkuar të bëja pastrim, për rrjedhojë s’mund të them nëse çarçafët ishin ose jo të ndragur me spermë.
Ajo më tha se sistemi i ngrohjes nuk funksiononte, u ankua se nuk mund të bënte një banjë dhe zuri të zhvishej. Hoqi xhaketën e xhinseve, ma la në dorë. “Në banjë, tha, duhet të ketë peshqirë, të lutem m’i sill.” Kur ia solla, kishte hequr pulovrin dhe po çlirohej nga një kanotierë e bardhë në formë T-shërti. Së fundi hoqi sutienat dhe mbeti lakuriq nga mesi e sipër. I hodha një peshqir krahëve, me një tjetër zura t’i fshija kokën. “Më mirë shko të shohësh zjarrin, më tha, një vandak drush ndodhen në kuzhinë, sapo futesh.”
Zjarri vazhdonte të mbahej. E trazova me një mashë të gjatë dhe druve që digjeshin u shtova dy copa dushku, të prera posaçërisht për vatrën. Mbeta duke parë flakët, pa ditur ç’të bëja. Po të shkoja tek ajo, do të bija pre e dëshirës së egër të syve të mi për buzët e saj. Ata ishin rebeluar tek i fshija kokën me peshqir dhe kisha ndier frymën e saj të ngrohtë me një ngarkesë avujsh kampari. M’u duk sikur ndodhesha në një botë tjetër, me një femër për të cilën, edhe pse njiheshim prej kohësh tashmë, s’dija pothuajse asgjë, përveç faktit që ishte gruaja e dytë e bosit, nja pesëmbëdhjetë vjet më e re se ai, që kishte kryer studime në Vjenë dhe tani punonte në zyrat e bashkëshortit, dhe ishte majë më majë me të vjehrrën, dhe besonte në aftësitë e veçanta të duarve të mia, dhe më kishte sjellë për të dytën herë në vilën e plazhit për ca punë angari, e unë s’e kisha të qartë përse më zgjidhte pikërisht mua për këto punë, e kjo pyetje ma hiqte trurin.
Për t’u qetësuar, bëra veprimin më të pakëshillueshëm. Vajta në bar, mora një gotë, e mbusha me kampari, i shtova akull, dhe tërë frikë ktheva një gllënjkë. Nuk ndodhi asgjë, sigurisht, dhe guxova të ktheja gllënjkë tjetër. Dirina më gjeti kështu, me gotën e kamparit, përballë flakëve të vatrës. Ishte mbështjellë me një pelerinë-peshqir të gjatë, të bardhë. Brofa në këmbë me ndjesinë e njeriut të zënë në gabim. “Më vjen keq, u shfajësova, s’di ç’më hipi...” Ajo u ul në kanape. “Në vend që të të vijë keq, tha, na bëj nga një kafe.” E pyeta nëse bashkë me kafenë dëshironte ndonjë gjë tjetër. Ajo u përgjigj se nuk dëshironte asgjë, dhe unë shkova në kuzhinë, përgatita kafetë, i vura mbi një tabaka dhe kur u ktheva e gjeta duke folur me dikë në celular. Ishte mbështetur në shpinë të kanapesë në një pozicion të shkujdesur. Ia vendosa kafenë mbi tryezën e ulët, pranë shishes së kamparit dhe gotës së saj tashmë të mbushur. Ishte e zhytur në bisedë dhe sytë e mi e patën më të lehtë të përqendroheshin te buzët e saj pa pasur frikë t’i preknin, t’i kafshonin, gjithmonë vigjilentë: ajo mund ta ndërpriste bisedën, t’i zinte në flagrancë.
Ajo nuk e ndërpreu bisedën, ishte shumë e përthithur dhe sytë e mi përfituan të bridhnin të lirë, të zbulonin se nën pelerinën-peshqir mbante një këmishë nate të shkurtër: kindat e pelerinës, të hapura, zbulonin këmbët deri lart, ende me një lloj ngjyrimi të verës së shkuar; pjesa e sipërme, përveç një fragmenti gjinjsh, linte të shihej njëri nga rripat e këmishës. Në atë soditje pësova një frenim: më shkreptiu në tru thënia e plakut sipas së cilës, nëse ekzistonte vërtet, Zoti duhej akuzuar për padrejtësi. M’u fanit trupi i degraduar i zonjës Firdus dhe u drodha nga mendimi se qenia femërore, të cilën sytë e mi po e përpinin në liri të plotë, një ditë mund të katandisej ndoshta më keq, e kjo m’u duk tmerrësisht mizore, dhe mendova se plaku kishte të drejtë. Por ky qe vetëm një çast dhe ndërsa Dirina vazhdonte të fliste në telefon, nuk i bëra ballë tundimit flakërues të kamparit. Duket piva ca si shumë sepse Dirina, që më në fund e mbylli bisedën, vërejti: “Shiko, paske bërë përparime!”.
U përfshiva sërish nga ndjesia e njeriut të zënë në gabim, kërkova të shfajësohesha, “nuk e di ç’më hipi”, thashë, dhe ajo qeshi, dhe e qeshura e saj mjaftoi të më vërshonte në gjak adrenalinë, e kjo, shoqëruar me efektin e menjëhershëm të kamparit në organizmin tim të pamësuar me pije, bëri të çlirohesha nga imazhi i trupit të degraduar të zonjës Firdus. Për gjithçka ndodhi më pas, s’dua t’ia vë fajin vetëm organizmit tim të pamësuar me pije. Puna paraqitet më e ndërlikuar, lidhet ndoshta me kotësinë e ekzistencës sime periferike.
Dirina zuri të pinte kampari me kafe. Më pyeti nëse i kisha mbaruar të gjitha dhomat dhe unë i thashë “kam mbaruar vetëm katin e dytë”. Ajo tha “në rregull, katin e tretë e bëjmë nesër”. Pra, dita e punës për mua mund të quhej e mbyllur. Po më grinte uria, do të kishte qenë e arsyeshme ta pyesja ç’dëshironte t’i përgatisja për të ngrënë. Hoqa dorë, m’u duk një ide banale. Ajo dëshironte vetëm një gjë: të pinte kampari përballë zjarrit. Dhe, pas dy gotave të shoqëruara me kafe, u kujtua për aftësitë çudibërëse të duarve të mia. Hoqi pelerinën, e la mënjanë dhe u ankua për motin me shi. Unë s’mund të ngarkoj me faj shqisat e mia të çorientuara keq, të prira për të interpretuar edhe më keq gjithçka. Shqisat e mia nuk e realizonin faktin se për Dirinën isha një send i dekorit, i krahasueshëm, për shembull, me kanapenë ku ajo u shtri sepse ishte thjesht një kanape, i përftonte kënaqësinë e një orendie të sajuar posaçërisht për t’u shtrirë, e veshur apo e zhveshur, të bëje atje ç’të doje, edhe seks, dhe oriendia mbetej indiferente.
Unë nuk isha kanape. Tani s’mund të them nëse ma kërkoi ajo t’ia hiqja këmishën, apo këtë veprim e kreva e shtyrë nga shqisat e mia të çorientuara. Nuk mund të them gjithashtu ç’e shtyu Dirinën të kërcente përpjetë, të më jepte një flakërimë, të më kërkonte të shporresha. E poshtëruar për vdekje, dola në verandë, me një mendim të ngulmët: të shkoja në det, të mbytesha, në këtë botë s’kishte më vend për mua.
Më prapësoi shiu, ai vazhdonte të binte i dendur. Po mbase ndikoi një arsye më bindëse: s’do të isha e zonja të kryeja një veprim tashmë të provuar e të dështuar. U mbështeta në një nga kolonat e verandës, me sy të mjegulluar, nga lotët ose nga pikat e shiut. Nuk guxoja të kthehesha në sallon dhe ajo le të më shante prapë, të më godiste, do të pranoja çdo lloj poshtërimi, mjafton t’i shpëtoja qëndrimit jashtë, vetëm, me të ftohtin që po më hynte në palcë, pa kurrfarë shprese që asaj t’i vinte keq, të më ftonte së paku të futesha brenda, pastaj të bënte me mua ç’të donte.
Kur ndjeva kërcitjen e derës së verandës, po rrija ulur, e kruspullosur rrëzë kolonës. “Eja, dëgjova të më thërriste, do të ikim.” M’u desh një copë herë të kuptoja se duhej të ngrihesha, të futesha brenda. Nuk mbaja mend çfarë kishte ndodhur, ç’veprim kisha kryer për të merituar një shuplakë turinjve dhe atë fjalën “shporru”, e unë isha shporrur si një qene rrugësh që e përzënë me shkelma. Turbull më jehonte në veshë një rënkim, shuplaka kishte mbërritur pas rënkimit. Kjo do të thoshte se fillimisht duhet ta kem bërë të rënkojë, pastaj, kush e di përse, të më godasë. Pra, duhet të kem kryer një veprim me efekt të dyfishtë, e nuk u vë faj shqisave të mia të çorientuara përballë trupit të saj të zhveshur, shtrirë në kanape, me kokën të kthyer anash e sytë e mbyllur, e unë s’i kontrolloja as lëvizjet e duarve të mia, as dëshirën e egër të syve të mi për ta kafshuar.
Po më priste në mes të sallonit me një kostum tjetër xhins, të kaltër, dhe një triko me fyt, më të trashë se pulovri i mëngjesit. Unë vazhdoja të mbaja uniformën time të shërbyeses. I kalova pranë për t’u ngjitur në katin e dytë, ku kisha lënë rrobat dhe çantën e dorës. Te një pasqyrë mbi mur ndesha fytyrën time serioze. Iu shmanga para se ajo të më përplaste ndonjë sharje. U nguta të ndërrohesha, ishte e paduruar, pas asaj që ndodhi nuk doja t’ia ngacmoja nervat prapë. Me çantën në dorë zbrita në sallon, qëndrova disa metra larg saj, si të kisha frikë mos më jepte një shuplakë. Nëse kjo gjasë mund të përjashtohej, i ngjallja përbuzje. Jam e ndjeshme ndaj përbuzjes së të tjerëve, është e njohur për mua dhe kur vajtëm te makina e ajo më tha të zija vend prapa, më erdhi të zhdukesha, të mos hipja në makinë. Zura vend prapa e terrorizuar. Një copë herë të gjatë, para se të dilnim në asfalt, makina u tund e u shkund nëpër një rrugë tërë gropa e pellgje uji. “Zot, mendova, ç’do të bëhet me mua?” Dhe m’u duk se përjetoja fundin e botës...

... Derën ma hapi roja me uniformë i spitalit. Ai më vështroi nga këmbët te koka me një lloj tmerri. “Parashqevi, mërmëriti, moj e mjerë...” Dhe doli jashtë, të shihte mos më shoqëronte njeri. Jashtë nuk gjendej askush, bamirësit e mi ishin zhdukur. “Të lutem, thirr një infermiere, i thashë, s’kam fuqi të lëviz.” Ai i vuri shulin derës, më afroi karrigen e vet për t’u ulur dhe u kthye në të majtë, ku një palë shkallë të ngjisnin në katin e dytë, te dhoma e mjekut të rojës. Në krahun e kundërt, një korridor tjetër në katin përdhes, të çonte në pavijonin e kirurgjisë. Po të ngrihesha, të merrja drejtimin e krahut të kundërt, mund të mbërrija në sallën e reanimacionit. Atje, ndoshta, do të gjeja Anën. Në agoninë e vdekjes ose, si kisha parandier, të vdekur. Sidoqoftë, gjallë apo vdekur, Ana ndoshta ndodhej atje, unë mund të shkoja ta shihja, ishte ora katër e mëngjesit dhe s’më pengonte njeri të ulesha pranë shtratit të saj, t’i thosha dy fjalë. Po të mos pranoja se tashmë, si kisha parandier, Ana duhej të kishte ikur dhe trupi i saj të ndodhej në morg, përkrah të vdekurve të tjerë, disa si ajo, me nga një ose më shumë plumba, në kokë e në bark, të qëllimshëm ose qorrë. Njerëzit lanin hesapet, rast më i mirë nuk gjendej. Më llahtarisi mendimi se sa shumë hesape paskëshin pasur për të larë bashkëqytetarët e mi, të thuash se me të ardhur në jetë s’bënin gjë tjetër veç krijonin dhe mbanin shënim hesape, e mezi prisnin të vinte çasti për t’i larë.
Mjeku i rojës, që zbriti tek unë bashkë me një infermiere, më tha se Ana kishte vdekur. Unë nuk e pyeta në çfarë ore kishte vdekur. Iu luta vetëm të më çonte për pak çaste tek ajo, nëse gjendej në sallën e reanimacionit e jo në morg. Ai më tha se trupi i Anës gjendej në sallën e reanimacionit, por nuk mund të më çonte ta shihja. Pranë saj rrinte e ëma, e kjo nuk lejonte njeri t’i afrohej.
Pas këtyre informacioneve, bashkë me infermieren, një kolege e imja, e cila kishte qenë e pranishme kur më rrëmbyen, më ndihmoi të ngjitesha në katin e dytë te dhoma e mjekut të rojës. Edhe vizitën, edhe ndihmën e parë, edhe formalitetet e tjera, m’i bëri atje. S’më drejtoi asnjë pyetje. “Rasti yt, tha, i kalon kompetencat e mia, u takon të tjerëve të merren. Ne lajmëruam sapo të rrëmbyen. Tani ty duhet të të çojmë urgjentisht në maternitet. Do të presim sa të vijë ndonjë nga makinat e urgjencës, për momentin nuk janë këtu.”
Përpara makinave të urgjencës, në spital mbërriti im atë. Unë nuk e di kush e kishte lajmëruar. Do të kisha dashur që gjithçka të mbyllej pa zhurmë, të mos e merrte vesh askush, aq më pak im atë.
Ishte njeri i zymtë. Detyra e nënoficerit në një pikë hapjeje ushtarake ku shërbeu pjesën më të madhe të jetës derisa e nxorën para kohe në lirim, nuk mund të quhet profesion. Por ai kishte aftësi të tjera. Unë nuk jam personi i përshtatshëm për të vënë në dukje aftësitë e tij, as të përcaktoj në ç’kategori të qytetit futej. Ishte një burrë shtatlartë, i fuqishëm fizikisht, mbante mustaqe, një grua të ve si dashnore, në shtëpinë e së cilës flinte më shpesh se në shtëpinë tonë, ku pas ikjes së vëllezërve të mi në Greqi dhe Mondës me studime, kisha mbetur vetëm unë, dhe midis nesh nuk funksiononte. Para tij ndihesha në faj të përhershëm për paplotësinë time si qenie.
Një nga hetuesit e çështjes kërkoi të më mbushte mendjen më vonë se unë kot e quaja veten fajtore për vdekjen e tim eti dhe vëllezërve. “S’dua të të fyej, më tha, as të të lëndoj, por në atë katrahurë, më shumë se viktimë ti ke qenë një pretekst. Ishte një larje hesapesh që shkonte përtej teje, në rrëmujën e përgjithshme ke qenë vetëm shkrepësja që i vuri zjarrin benzinës dhe mos u habit nëse thirresh për të dëshmuar edhe pas dhjetë vjetësh. Kjo dosje do të mbetet përgjithmonë e hapur.”
Kanë kaluar njëmbëdhjetë vjet. Askush s’ka ardhur tek unë, as më ka dërguar ndonjë thirrje. Ndryshe nga ç’më tha hetuesi atëherë, dosja duket konsiderohet e mbyllur. Edhe nëse nuk është kështu dhe ndonjë ditë dikush do të vijë tek unë ose do të më kërkojë të paraqitem tek ai, çka do të thotë se dosja mbetet e hapur, unë s’kam asgjë për t’u shtuar thënieve të mia të dikurshme. Hesapet e tim eti dhe vëllezërve të mi me të tjerët, nuk i dija. Nëse kanë pasur vërtet, nuk dua t’i di, nuk më interesojnë. Për mua mbetet vetëm ajo që përjetova.
Kur im atë u shfaq në derën e dhomës së mjekut të rojës, u tremba për vdekje. Pas shpatullave të tij shqova xhaxhanë. Ky ishte më i ri se im atë, nja pesë-gjashtë vjet, vinte i shkurtër, me flokë të rënë, me bark të kërcyer dhe dikush që s’i njihte vështirë t’i merrte për vëllezër, aq të ndryshëm ishin edhe si fizik, edhe si tipa. Xhaxhai ishte hileqar, njeri të cilit s’mund t’i zije besë, kështu kisha dëgjuar një herë të shprehej im atë në gjendje të dehur.
Sapo u fut në dhomë, ai i kërkoi mjekut të rojës dhe infermieres të na linin vetëm. Të njëjtën gjë kërkoi edhe nga xhaxhai, dhe ne mbetëm vetëm. M’u afrua, më vuri dorën te koka. “Kush të ka bërë kështu, më pyeti, kush ishin?” Zëri i tij ishte i rëndë, fytyra e prishur. Nuk e kuptova nëse e kishte nga keqardhja për mua, apo nga tërbimi kundër përdhunuesve të mi. “Nuk e di, i thashë, nuk i njoha, mbanin maska.” “Po këtu, kush të solli?”, pyeti. “As ata nuk i njoha. Mbaj mend një makinë me targën e Tiranës, prej nga zbritën një burrë e një grua, më sollën te dera e spitalit dhe ikën.”
Im atë nuk besoi asgjë nga këto, megjithëse unë e gënjeva vetëm pjesërisht, për pyetjen e dytë. “Dëgjo, këmbënguli, të mos i marr vesh gjërat nga të tjerët. Që ke përfunduar këtu, e mësova para gjysmë ore, nga një telefonatë anonime. Prandaj të lutem...” Atij iu drodh zëri, e la frazën të papërfunduar. M’u duk e kotë të dredhoja, i tregova gjithçka, qysh nga çasti kur maskat ishin futur në dhomën e infermiereve. Pak a shumë të njëjtat hollësi, që i pohova hetuesit më pas. Ky, si profesionist, kërkoi të gjente një lidhje shkak-pasojë. Dhe fjalën e hodhi te marrëdhënia ime e përfolur me Anën. Mirëpo edhe sikur të më varnin, unë nuk do t’i zbuloja askujt, asgjë, për marrëdhënien time me Anën.
Ndryshe nga hetuesi, im atë s’më drejtoi ndonjë pyetje për Anën. Atij nuk i duhej pohimi im, i vërtetuar me firmë nën një proces-verbal, për të ndërtuar lidhjen shkak-pasojë midis asaj që ndodhi dhe Anës. Ishte njeri i vrazhdë im atë, i prerë, gjërat që përbuzte nuk i zinte as me gojë, për këtë arsye, i frikshëm.
Mjeku i rojës hyri në dhomë dhe i kujtoi se unë duhej të dërgohesha në maternitet. Im atë e përfshiu me një vështrim të zbrazur kur mjeku i shpjegoi punën e makinave të urgjencës, domethënë që për momentin asnjëra prej tyre nuk gjendej në spital dhe iu lut, nëse kishte ardhur me makinë, të më çonte vetë atje, me një rekomandim të tij. Deri poshtë, në hyrje të spitalit, më shoqëroi infermierja. Im atë dhe xhaxhai ecnin përpara, ne prapa tyre. Tashmë qe zbardhur, një ditë e ftohtë, e zymtë. Infermierja deshi të më shoqëronte, por unë i thashë se nuk ishte nevoja. Ajo më përqafoi dhe unë zura vend prapa. Im atë, në ndenjësen pranë xhaxhait, që ngiste makinën. Ishte i armatosur. Të gjithë në qytet mbanin armë, im atë s’mund të bënte përjashtim. Qysh se kishin shpërthyer trazirat dhe u thyen depot e armëve, ai mbante në shtëpi një kallashnikov, një tjetër në restorantin pranë stacionit të trenit dhe qarkullonte me një revolver të fshehur poshtë xhupit. Ai i njihte armët, dinte t’i përdorte. Te dera e maternitetit, buzë rrugës ende të shkretë, u ngut të ndaheshim. Unë e mora me mend pse u ngut të ndaheshim: donte të largohej para se në rrugë të shfaqeshin njerëz, të na shihnin. “Ik, më tha, mos ki hall. S’je një këlyshe bushtre e gjetur në rrugë, je ime bijë...”
Në vend që të më ngushëllonin, këto fjalë më tmerruan.

Dirina më flaku mbi trotuar, përballë vilës, si një qese plastmasi mbushur me plehra. Në errësirë, midis shiut që na kishte shoqëruar gjithë rrugës. “Kjo, mendova, mund të jetë nata ime e fundit këtu. Nesër Nardi do të vijë, do të mbyllet në fillim me zonjën Firdus, pastaj me plakun. Në qendër të bisedave do të jem unë.”
S’po më bënin këmbët të futesha në vilë. “Nardi, e vazhdova arsyetimin, do të më thërrasë në sallonin e katit të poshtëm. Je një qenie e pështirë, do të më thotë. Të shpëtova nga llumi e ti ma shpërblen në mënyrën më perverse, dhe tani guxon të më shohësh në sy, në vend që të shporresh përpara se të të nxjerr me shkelma jashtë.”
Të nesërmen Nardi nuk erdhi, çka më dha të kuptoja të vërtetën jo aq ngushëlluese për mua: bashkëshortja e tij nuk duhej t’i kishte folur për incidentin. Erdhi të pasnesërmen, t’u kujtonte pleqve martesën e doktorit në vilën e plazhit, të dielën mbrëma.
Mbërriti në vilë pa lajmëruar. Në kohën më të papërshtatshme për zonjën Firdus, rreth orës shtatë, kur ajo ndiqte telenovelën e saj më të pëlqyer “Njëqind vitrinat”, e unë po i bëja shoqëri. “Shiko kush i bie ziles, më tha. Jam e sëmurë, mos fut njeri brenda.” Nardin s’mund të mos e fusja. Ai po rrinte pas kangjellës me çadër, dhe unë e humba: “Do të më zërë prej flokësh, mendova, do të më flakë në rrugë”. Nardi sajoi një buzëqeshje, vetëm kaq. Dhe vajti drejt e te zonja Firdus. “Më vjen keq, i tha kjo, s’vij, jam pa qejf. Ndoshta vjen yt atë, shko pyete!”
E prisja këtë përgjigje prej saj. Kështu realizonte në largësi dy kafshime. Tjetër punë se as Dirina, as Eda-Sharon Stoun, s’do të merakoseshin fort që zonja e rëndë nuk po denjonte ta lëvizte prapanicën për të marrë pjesë në festë. Ato s’donin t’ia dinin në ishte gjallë apo vdekur. I mërzitur nga përgjigja e së ëmës, Nardi nuk u ngjit te plaku. E përcolla jashtë, me dëshirën perverse që të më kapte prej flokësh, të më hiqte zvarrë, të më urdhëronte të shporresha. Ai s’bëri asgjë nga këto. Më përshëndeti njerëzisht, ia hipi makinës dhe humbi në errësirë.
Te kangjella, me gjithë shiun e imët, djemtë e lagjes vazhdonin avazin e vjetër. “Tani, mendova, nuk mund të pres më asgjë, përfundimisht asgjë, përveç vdekjes sime të përditshme.” Këtë frazë ia përsërita në dhomë fytyrës sime serioze. “S’je as e para, as e fundit, ma ktheu ajo nga pasqyra. Të gjithë në këtë botë nuk presin asgjë më shumë se vdekja e përditshme.” “Shpresova të më jepje një këshillë”, iu përgjigja. “Aha, ia bëri ajo, këshillë... Më mirë pyet Adamin, ai di të japë këshilla...”
Adami nuk më dha ndonjë këshillë dhe unë, jo për hakmarrje, e flaka në faqen e murit. Një ankth më zuri për fyti, u përpëlita tërë natën në krevat duke u kthyer nga njëri krah në tjetrin pa vënë gjumë në sy. Ëndrrën me zonjën Firdus duhet ta kem parë ndaj të gdhirë, sepse kur hapa sytë po zbardhte. Zonja Firdus, e zbehtë, sapo më kishte thënë: “Do të vdes, Parashqevi, lutu për mua”.
Mbeta e kruspullosur nën jorgan. Vite të shkuara, më ishte shfaqur në ëndërr ime më, me të njëjtën zbehtësi, e më kishte thënë: “Parashqevi, do të vdes”. Ajo gjendej e shtruar në spital, në qytetin e lindjes, unë ndiqja shkollën e infermiereve në Tiranë dhe ime më vdiq vërtet disa ditë më vonë. Sytë m’u përlotën, pa e kuptuar nëse kjo më vinte nga kujtimi i nënës apo nga keqardhja për zonjën Firdus, që më ishte shfaqur në ëndërr për herë të parë, e më kishte kërkuar të lutesha për të.
Atë ditë gruaja u gdhi me humor të mirë, kërkoi t’i përgatisja një omëletë, djathë kaçkavall të pjekur, t’i zieja një kremviçe. Kur mora guximin t’i thosha, pa më pyetur, se plaku, përkundrazi, nuk ishte gdhirë fort mirë, ajo nuk u merakos. “Ka shtatë shpirtra ai, u tall, nuk e gjen gjë.” Dhe deshi të mësonte nëse do të merrte pjesë të dielën në dasmën e doktorit, dhe e diela binte të nesërmen. Iu përgjigja jo, ndihet pa qejf. Zonja Firdus vërejti: “Më vjen keq, ai ngordh për sebepe të tilla”.
Tërë kohën mendja më vajti te vila e plazhit. Të dielën në mbrëmje, kur një parandjenjë më tha se atje duhej të kishte filluar festa, u grinda keq me fytyrën time serioze. Për ta tërbuar e ftova në një seancë striptize e meqë ajo këtë herë nuk u impresionua, u tërbova unë në vend të saj. U përlesha me Adamin, e flaka në faqen e murit dhe natën e kalova me ankthe, duke u kthyer sa nga njëri krah në tjetrin, dhe ndaj të gdhirë u zgjova prapë e tmerruar. E pashë për të dytën herë në ëndërr zonjën Firdus, e për të dytën herë ajo më tha se do të vdiste, e më kërkoi të lutesha për të...